Deliktaşta Yaşadığınız İllginç Anılar
Evet arkadaşlar konumuz deliktaşta yaşadığımız anılarımız.
İsteyen tüm dostlarımız aynı başlık altında yaşadıkları ilginç anıları yazabilirler ancak ikinci şahısları rencide edici cümleler kurmadan genel ahlak kurallarına uydun bize Deliktaşlıya yakışır anılar yazmanızı istiyoruz.Ahada ilk anı benden olsun.
Küçüğüz henüz ilkokul 1 bilemedin 2 daha adam sıfatı kazanamamışız hala çocuk muamelesine devam zamanları.Kış günlerindeki enbüyük eğlencemiz fındıh oynamahtı tabi dedikya adam sıfatı almamışız ondan sebep fındığımız olsa bile oynatmazlardı bizi bide dayah yerdik üstüne zaman geldi oyunlara alınmaya başladık oyundaki grubumuz belliydi mahallenin yeni yetmeleri yaşıtlarımız.Çeşlerin Sinan,Erkan ,Gayalın Alparslan,Farettin dayının omuç,koralilın bali ali veli onlarda say say bitmezki şimdi :) bizden büyük olan,memed mustafa dayının metoş fahrettin dayının mustafa,çeşlerin memi,emmolu api,ve şuan ismini yazamadığım diğer abiler.
Kış günü rahmetli davşanların mevlüt dayının tükana vardıh fındıh alacaz adamda ticari zeka var tillik olacahları ayırmış ayrı paraya enekleri ayrı daha ucuz paraya satıyor Benim ortahlardan çeşlerin sinan tillere fazla para verirmi mevlüt dayı benle ilgilenirken tillerden aşırdı neyse malalrın parasını verdik cepler dolu gayalın harmana vardıh çeşlerin memi,metoş,api bunlar mahallenin zıllahları çamurun kıralı bunlar gardaş başı vurursun zıllarlar abrıldın derler onlar başı vuramazlar abrılırlar hele emmolu golunu bi uzatırdı zaten el malaların yanında zıllasan zopa yiyecen zıllamasan malalr elden gidecek sonçare biz küçüklerde ağlamaktı ağlardık verirlerdi 3-5 mala bide depik vururlar deget bida gelme derler sonra gelsin diğer kek modunda oynarlardı velhasıl kışın eğlencemiz olan fındık oyunu yanında fındık bulamadığımız günün deyimi ile züğürt kaldığımız günlerde oyunuuz belli gıldirik (Koyun gübresi)şimdi gülüyoruz ama ozman inanın gıldirik için kavga ederdik la deli git orda yığlı mübarek hayvanlar durmadan üretiyor onu fabrika sürekli faal ne kavga ediyon goç gıldirikleri tilidi bizimde bi pöçu uzun goç var mübarek gara eşşanen aynıydı onun gıldiriklere güç yetmez oderece yani :)) gayalın harmanda geçen bu günlerimiz arada nafiya bacının gelip bizi lan eşşek sıpaları bura oyun yerimi gidin gapınızda oynayın nidasında taşladığı ve can havli ile gaçıştığımız anıları unutmak mümkün değil çeşlerin meminin zıllahlığı hala devam ediyor adam 7de neyse 70 odur sözü vallah doğru şimdide mahallede tenis oynuyor yada halısaha maçı gol atarsın yok avut der la alalhtan gorh top hala kalenin içinde yoh yan ağlardan girdi içeri aynen adam zıllamaya devam ediyor elleri buz tutardı fındıh oynarken ağzına sohardı elini ama oyundan asla gitmezdi taki zeynep ablanın ensesine oturttuğu sağlam bi tokata kadar ozman ana gurban olayım töbe tamam malları sulayacam davarı yemleyecem sözünü verir ama zeynep abla gözden kaybolunca baharsınki adam gelmiş geri oynuyor
uzun lafın kısası dostlar oanları yaşamak güzeldi bahadır hocanın haydarı abdullah hocanın kulak ısırması bunları bile özlüyor zamn sonra insan keşke hiç büyümeseydim diyor ama doğanın kanunu :)
Kalın sağlıcakla
Ramazan ayının yaza rastladığı bir yıl. Rahmetli Süleyman dayı sahur davulu çalıyor o zamanlar. Tabii o yılalrda uyanmak için saati yok. Bende karakolun arkasında çaltaşın patosunu atıyorum. Süleyman Dayı benim yanıma geldi, benden bir ricada bulundu:
-Akşama kadar sığırın arkasında yoruldum. Beni saat gece 1 de çağır, belki uyuyakalırım da köylü sahursuz kalır, dedi. Bende:
-peki, dedim. Daha sonra İbrahim Çankaya (ibili diyeyim ki herkes anlasın) geldi. İbiliye Süleyman dayının benden istediği ricayı söyledim. İbrahim ile gençlik ya dedik Süleyman dayıya yardım edelim. Ve hazrlıklara başladık. Süleyman dayının kapısından bir tenekenin içindeki toprağı boşaltıp davul olarak hazırladık. Söğütlerden çomak ve çıbıh ayarladık. Ve Süleyman dayıyı çağırdık. Süleyman dayıya:
-Süleyman dayı bize ya yukarı mahalleyi yada aşağı mahalleyi ver, biz sana yardım edelim, dedik. Rahmetli:
-Siz bu işi yapamazsınız, bu sizin işiniz değil, dedi. Biz ısrarlıyız o hala siz bu işi yapamazsınız diyor, bu arada karakola aşağıya yürüyoruz. Ağır tempoda tenekeye vuruyor ve tempoyu devamlı da yükseltiyor. Bizim ısrarlarımızı duymuyor bile artık. Ben İbrahime yani ibiliye:
-Bu okuyarak mı dolaşıyor, biz neden yapamıyormuşuz ki, dedim. İbo gülme krizine girdi ve sabaha kadar güldük o günden beri iboyla ne zaman karşılaşsak birbirimize ilk sorduğumuz soru "OKUYARAK DOLAŞIYOR MUSUN?" oluyor.
MUSTAFA TIRPAN(çavuş)
TEŞEKKÜR EDERİM YORUMLAR İÇİN
95-96 yılları.Orta 1 e gidiyoh.Bahar ayları.Köyün sığırını rahmatlıh Memmed Mıstafa dayı( Topal Oğlan) yayıyor.Zaten babamda o sene sığır yaymayı bırahtığı için rahatıh.Yohsa adam karne günü bile beni sığır yaymıya götürüyordu.O da yetmiyor köylünün malı aç kalacah diye iflamizi söküyordu.Azzığı zor yiyorduh.Duççun abiminen koştur ha koştur.İbiş dayı gilde misilleme yapar gibi günde 5 kez çay demliyorlar.Güççük olduğumuz için ha bire malı çevirmiye gidiyoh,omaca doyup çaya ganmadan malı yeridiyorlar.Zaten Duççundan da pek bişiy galmıyor bana.Baba etme dutma,ekin aralarına malı sohma dedin mi adam çekip çekip soyor.Gerçi ondan bişiy olmaz emme sonadan anladım ki o ezziyetlerden dolayı ohumussum.Zaten tehditte ediyordu "gendini gurtardın gurtardın yosam veririrm eline diyna diye"
Neyse efendim o sene sığır işinden emekli olduh.Köyün sığırında yaşıtımız arhadaşlardan herkesin bir eşşa var.Saat 3 e doğru okul bitiyor;bizde düşüyoh yola.Tabi önceden sığırın nereye gittiğine dair istihbarat çalışmamızı yapıyoh.Ahıl işi daal emme şiimdi ferrari yarışına daaşmem.Sığırı hüyükte,seydon ören de ,göl yerinde buluyoh.Herkes eşşane biniyor.Köye gadar kıran kırana bir yarış.Nadir abi her zaman uzahlaşmamıza izin varmiyor.Adam uyanıh köye gadar malın onü bize çevürttürecek.
Benim eşşek sıpalıhtan kürüklüğe yeni terfi ediyor.Soyha bekte koşmuyor.Az koşunca hemen likliye geçiyor.Eşşağe binen bilir liklikide adam haşat oluyor zaten.
Arhadaşlar hızlı gaçsın diye bıçanan dürtüyordu bende diynanen beline bastırınca goşuyordu soyha.Vel hasılı kelam 1. lik yüzü göstermedi bize.Hergün performansı düşüyor.O gadder yol depip dağa gettimize de yaramıyor.Babam sanki tosun yemlermiş gibi hademe hahından topladığı buğdadan yediriyordu eşşeklere emme hayvan haşat olmuş birkere. Hayvan gaçsın diyi beline diynanen bek bastırmıssıh.Hayvan sezon sonuna dayanmadı.Galiba biri de diynanen iyi bir zıpırtmış.Sonuçta geberdi.Babam götürüp ite attı emme ben hongür hongür ağlıyom.Hale bu suçluluh duygusu içimde duruyor.Dedik ya ahıl işi daal cahillik.Tabi bizde bu arda yarışlardan diskalife olduh
UĞUR TÜRKAY
ben deliktaş köyünde dogdum ve orda 16 yıl kaldım ve hep şöye düşünürdüm istanbula gelmeyi hayal ederdim ama inanki pişman oldum istanbulla geldigime .Neden diye soracaksınız burda insanlar halden anlamıyor sevgi saygı birlik kalmamış. burda dogrusu dünyada her kes kendini düşünüyor . ve birlik olmayan yerde sevgi saygı olmaz.Öncelikle kasım arkadaşımıza teşekür ederim böyle bir site kurup birlik olma konusunda yardımcı oldugundan dolayı teşekür ederim the deliktaşlı
Geçmiş ve günümüz kıyaslaması yaparken kendi adıma ne kadar şükür etsem azdır.Biz hayatı yaşayarak ,sıkıntısını çekerek öğreniyorduk.Şimdi meslek itibariyle eğitimci gözüyle bakınca bunun ne kadar güzel,çocuk fıtratına ne kadar uygun birşey olduğunu birkez daha tespit ediyorum.Günümüz çocukları oyunları bile sanal ve bilgisayar başında oynarken;biz oynarken yeni şeyler öğreniyor,birşeyler ortaya çıkara bilmenin hazzını sonuna kadar yaşıyorduk.Bu da insanda piskolojik açıdan pozitif manada etkide bulunuyor.Tek eksik vardı ki o da büyüklerimizin "terbiyeli çocuk,etliye sütlüye karışmayan;gel deyince gelip git deyince gidendir" bakış açısından dolayı bilmeden çocuklarının medeni cesaretlerini kırmalarıydı.Bugün Ankara da geçmişte İstanbul'da malum yerlerde çalışan ;geçmişte bir tahsil veya meslek edinme imkanı yakalayamadığı için geleceğe ümitle bakamayan abilerimizin,kardeşlerimizin bu sıkıntıları yaşamasında da en büyük etkenin bu olduğuna inanıyorum.
Ama yine de kabuğunu kırıp, cesaretini toplayıp,"İstanbul sana karşı bende varım" diye yola çıkarak özellikle ticaret hayatında kendi isbat etmiş büyüklerimi görünce bir nebze olsun hüznüm azalıyor.
Ben lafı şuraya getirmek istiyorum Ankara'da ya da farklı illerde hala bu çöp işiyle uğraşıp,kendisine bir dal kol olan olmadığı için ömrü çürüyen kardeşlerimiz var.Eğer biz bir araya geleceksek bu birliktelikten bir güç doğmalı.Kendi imkanımız olmasa bile çevremizde bu tip iş imkanları olduğunda ilk önce bu arkadaşları aramalı ve sormalıyız.
10 yıl içerisinde korkuyla,aceba yapabbilir miyimlerle gelen arkadaşlarımızın kendince bir hayat standardı yakalayıp,bir sosya güvenceye kavuşmaları beni mutlu ediyor.Yani kimse pes edip gitmedi.Herşeyden öte herkesin rızkını ayrı veren Rabbim onlara farklı kapılar açtı.
Lütfen bizlerde böyle kapıların açılmasına vesile olalım...
UĞUR TÜRKAY
valla gardaş sen herşeyi öyle güzel anlatmışınki bize anlatacak anı kalmamış nerdeyse.okul yılarımızdan anlatayım bari yine havanı güzel oldugu bir güne okulda mahalla maçı yapıcaz alt mehle üst mehle .kodrolar berirlendi takımlar hazır maça başladık bizdede bi adam eksikti memişlerin sedadı aldık kadroya oda anlamaz maçtan falan ne geldiyse vuruyor sag sola.o zaman biz. üst sınıfız tabi son senemiz duyduki okulda kamlakta yoh tam daha kim ohur anasını satıyım saldık okulu falan akşama gadar it boguşturup kavga ediyoduk okulda baktımki çok sıkışırsam hemen eve kaçıyodum ee bizizm ev okula yakın tabi neyse konumuza gelelim maç yüm hızıyla sürerken bizizm sedat topa bi vurdu gardaş iman gücünenen top derviş dayının oglu savaşın garnına patladı.şavaş oraya yıldı kaldı hepimizi sardı bi telaş savaşın kalkıcandan eminiz ama bizzi korkudan apdullah hocanın dayagaı.neyse olay duyuldu tabi biziz hemen müdür odasına aldılar cetvelin sadcece sesini duyoz inip kakdını gören yok anam anam nasıl aglıyoz camdanda atlıyamuyoz.kim dediyse canım anama haber vermişler adıbal gilie müdür çalıyor sopayı diye bide bahtım anam kapıya bi tekme vurdu daldi içeriye lan biz çocuhları sizizn içinmi dorduh diyip daldı müdüre anamın elinden zor aldoh abduulah hocayı .böyle unutamadım bi anım var canım köyümüzden şimdi insan aklına geldikçe özlüyormu yohsa cetvel yedi yerleri sızlıyormu bilinmez ama ben yinede yedim dayaklarına ramen hakımı hellal ediyom apduulah hocaya kalın salıcakla allha emanet olun..
ibrahim coşkun
Vallahi İbocum ağzına sağlık. Hani konudan geçtim anlatış tarzına hayran oldum. Ne güzel dil kullanmışsın öyle. Herhalde sizin oraların şivesi. Kardeşinden sevgiler...
EMRE ÖZKAYA
Kötümüzün en meşhuur oyunlarından şimdiki saklambaç gibi bişey işte :))
Caminin yuvarlah daşının ora kaçış noktamız,Tam bizim (Çobanların)Gonan Altı ağalın kapısının önü yakalama noktası başladık oyuna.Oyuncular köyün ileri gelen çibelgenleri başta çeşlerin Sinan,Erkan,İlter,Dursun hemen çıh kaleye Ekrem dayılın Doğan,İrfan En galenin dibine Gayalın Alparslan,Farettin dayının Ramazan,Çobanların Uğur,Lakaplarını unuttum özür dileyerek Sülük Dayının Osman, Hakan eşlşme tamam çeşlerle çobanlar bir grup geri galan diğer bir grup biz sahlanan grubuz ilter ebemiz eniyi hızlı gopan o çünkü bide bizden büyük işin kötü tarafı ekrem dayının doğan diğer tarafta adamlarından birini herzamn caminin kurdalil tarafına yollarmış garannıhta kim eş sayacah bilemezdik,bide irfan zaten baya bi esmer istesende göremezsin bizim rotamız belli caminin arhadan dolaşıp ekrem dayılın gapıdan bizim eski evlerin ardından çevirmede yığılı haymanın içine girip üstümüzü otunan gapatacaz denileni yaptık ama bi eksiklik var içimizde adamlardan biri eksik kim olabilir tabiki en zıllah olanımız Şaşırmadınız çünkü abiside zıllahtı çeşlerin Sinan neymiş onun dediği yere sahlanmamışız o kendi yerine sahlanmış.Ebe İlter yanımıza yahalanmadan geldi girdik haymanın altına uzandıh çıt çıhmıyor o ara bi güpürtü koptu aha şurdalar aha burdalar ayanı gördüm yoh o eliydi derken üstümüden bir grup atlı geçti pardon at yoh ozaman.bizim yer rahat bizden öncede ya keleş yatmış orda yada başkabi it sıcacıh bide baya bi vahıt geçti diğer grup hala arıyor başladılar Hacellooo çekin yosa eve gidiyoh ilter uyanık gizlice ekrem dayıldan tarafa geçip orada hacello çekip başka bir yere saklanmış biz hala yatıyoz bir uyhu bastırdıki sormayın tabi baya bi zaman aradı bunlar bizi ensonunda yatsı namazındakilar dağıldıki eve gitme vahtı aksi taktirde zopa yememen içten bile değil ki bizim oyunlara katılmamız mucize Abim(H.Osman)Samimiyetten baba bile demiyoz :) evden çıhartmazdı ama çocukluk kaçardık o ara biz oyunu bitirme kararı aldık ancak Sinan yoh ortada Oyun bittiğinde tüm eşlerin toplanıp diğer gruba görünmesi zorunlu aksi taktirde oyun sayılmaz nerden bilim kaçıp herkes evine gittiyse herkes tam ama sinan yok bağır çağır yoh yer yarıldı bu içine girdi sanki araki sinan bulasın yatsı dağıldığı gibi köyüde tek tek ışıklarda sönmeye başladı yatma vakti valla evede almazlar haymada soğukta yatarsın öyle birde risk var tabi içimizde rahat olanları saymazsak sinan enson bi ses ben burdayım diye sen git tükanların onden gel gendilerin arha taraftati ahıra gir malların petnisine ordada sıcakya güzelce uyu göz gabah şişmiş tabi grup halinde sinana dalmak hak olmuş ancak adam sırsıl kardeşim diini dışarı çıkardınmı gözü dönüyor orada bikaç tekmeyle yıttı velhasıl bizim oyunlarımızda bir başkaydı şimdiki gibi hadi ateri salonuna olmadı bilardoya yoktu bizim arotlümüz vardı bizim fındık vardı Daşdan mala vardı çelik çomak vardı birdir birimiz vardı uzun eşeğimiz vardı Bir sonraki anıda diğer oyunlarımıza devam edeceğiz
Şimdilik Kalın Sağlıckla Adı geçen şahıslarla ilgili olumsuz kalpkırıcı cümle kurmuş isem Af dilerim
valla unutumuz bişey yoki o günlerden o zman neşe verdı sevgi verdı insanlar birbirine güzel şeylerle ve güzel duygularla bakardı.istanbuldan birir geldinmi sadece kendine deil korunun komşunun çocuklarında hediye getirirdi.çünkü bilirdiki bütün köy onu ziyarete gidecek ve ona köyüne hoş geldin biz seni unutmadık ve çok zledik diyeceklerdi.ama şimdi öylemi köyümüzüzn insanı öyle degiştiki sen selam vermesen sana slm bile vermiyor.çok yakın akrabası olmasan.evet bazı şeyleri unutmamak lazım ama en önce bizi.bu günlere getiren örfümüzüz adetlerimizi.unutmmak lazım bence.köyde bi cenaze oldunmu en az 1 hafta televizyon açılmazdı 3 ayay yakın dügün kurulmazdı.hata cenaze evi üzülmesin diye .kakaha bile atılmazdı yasları yaslarımız sevinçleri sevincimiz olrudu.işte ben bunları unutamıyorum ve asla unutmakta istemiyorum.ha arotiye gelince valla onu oynamayan yoktur sanırım ama en zor kısmı yılankırhanların itlerine yaklanmamaktı.bence
ibrahim coşkun